موقعيت جغرافيايي - استان گيلان
استان گيلان با پهنهاي به مساحت ۱۴۷۱۱ كيلومتر مربع در ميان رشته كوههاي البرز و تالش در ساحلدرياي خزر و شمال ايران قرار گرفته است. براساس آخرين تقسيمات سياسي و اداري سال ۱۳۷۵،شهرستانهاي استان گيلان عبارتند از: آستارا، آستانه اشرفيه، بندرانزلي، رشت، رودبار، رودسر، شفت، صومعهسرا، طالش، فومن، لاهيجان و لنگرود. شهر رشت مركز استان گيلان است. استان گيلان با استانهاي اردبيل در غرب، مازندران در شرق، زنجان در جنوب و كشور تازه استقلال يافته آذربايجان و درياي خزر در شمال هم مرز و همسايه است.
اين استان در سال ۱۳۷۵، حدود ۲۲۴۱۸۹۶ نفر جمعيّت داشته است كه ۸۳/۴۶ درصد آن در نقاط شهري و ۱۵/۵۳ درصد بقيه در نقاط روستايي سكونت داشتهاند. ناهمواريهاي استان از غرب به شرق شامل: طالش، ماسوله و پشته كوه و رشته كوه البرز است كه از سه بخش غربي، مركزي و شرقي تشكيل شده است. البرز غربيمانند حصاري استان گيلان را در بر گرفته است و بلندترين قله آن در گيلان فك يا دلفك (آشيانه عقاب) نام دارد.جلگههاي استان گيلان درميان دريا و كوهستان تا ارتفاع يكصد متري سطح دريا گسترش يافتهاند كه به سهقسمت عمده تالش، گيلان غرب و گيلان شرق تقسيم ميشوند.
آب و هوا، استان گيلان
اقليم سرزمين گيلان به آب و هواي معتدل خزري معروف است .كوهستان تالش با جهت شمالي، جنوبي و كوهستان البرز با امتداد غربي - شرقي، مانند سدي از عبور بخار آب درياي خزر و بادهاي مرطوب شمال غربي به داخل ايران جلوگيري ميكند و به علّت ارتفاع زياد موجب بارندگيهاي فراوان در استانگيلان ميشود. تبخير گسترده درياي مازندران ضمن افزايش رطوبت هوا در تابستان و كاهش آن در زمستان،ميانجامد. از اين رو، يخ بندان زمستاني در نواحي كنارهاي دريا بسيار كم گزارش شده است. ميزان بارندگي دراستان گيلان به بادهاي مرطوبي بستگي دارد كه در زمستان از شمال غرب در بهار از شرق و در تابستان و پاييز ازغرب ميوزند. اين بادها، هواي مرطوب دريا را به سوي جلگه گيلان ميرانند و موجب بارندگيهاي فراوان وطولاني ميشوند. در سال ۱۳۷۵، ميزان بارندگي در رشت ۴/۱۰۱۵ ميليمتر و تعداد روزهاي يخبندان سالانه آن۲۰ روز و روزهاي باراني آن ۱۵۶ روز گزارش شده است. متوسط حداقل دماي رشت ۳/۶ درجه سانتيگراد و متوسط حداكثر دماي آن ۹/۲۰ درجه ثبت شده است.
تاريخ و فرهنگ - استان گيلان
تاريخ گيلان تا شش قرن پيش از ميلاد، يعني تا زماني كه تاريخ نگاران يونان، گوشههايي از تاريخ ايران را روشن كردهاند، تاريك و مبهم است و تنها با تكيه بر پارهاي كاوشهاي باستان شناختي ميتوان گوشههايي از آن را روشن كرد. آثار به دست آمده از سرزمينهاي سواحل جنوب درياي خزر به دوره پيش از آخرين يخبندان (بين ۵۰ تا ۱۵۰ هزار سال پيش) تعلّق دارند.
پيشينه تمدن گيلان به چند هزار سال پيشاز ميلاد مسيح ميرسد. در آن دوره «كاسي»ها براي دستيابي به زمينهاي بهتر به نواحي ديگر مهاجرت كردند. درهمين زمان، گروهي از قومهاي مهاجر منجمله آرياييها به علّت تغيير آب و هوا و افزايش سرماي قطبي به اينمنطقه كوچ كردند و از آميزش مهاجران و ساكنان بومي منطقه، چندين قوم جديد تشكيل شد كه در اين ميان دوقوم «گيل» و «ديلم» اكثريت داشتهاند. در سده ششم پيش از ميلاد، گيلانيان با كوروش هخامنشي متفق شدند ودولت ماد را سرنگون كردند. زمانيكه سلسله هخامنشي سرنگون شد، كشور به تصرف اسكندر و سپسسلوكيها درآمد. در زمان سلوكيان، فرمانروايان محلي گيلان، با استقلال كامل حكومت ميكردند. در زمانساسانيان، گيلان تا اندازهاي استقلال خود را از دست داد. در زمان خلفاي عباسي، علويان در كوهستانهاي ديلمزندگي ميكردند و ميكوشيدند دست خلفاي عباسي را از ديگر نقاط ايران كوتاه كنند. چنين بود كه بناي اتحادديلميان و علويان پيريزي شد. در حدود سال ۲۹۰ هجري قمري، مردم گيلان و ديلم به مذهب شيعه رويآوردند. از همين دوره در تاريخ ايران سلسلههايي با منشاء گيلاني و ديلمي پديد آمدند. يكي از مهمترين اينسلسلهها «آل بويه» بود. در قرن هشتم هجري «اولجايتو» مغول موفق شد به طور موقت بر اين سرزمين پيروز شود.
گيلانيان در روي كار آمدن خاندان صفوي نقش مهمي ايفا كردند ولي در زمان سلطنت شاهعباس اوّل، گيلاناستقلال خود را از دست داد. در سال ۱۰۷۱ هجري قمري شماري از قزاقان روس به قصد غارت به گيلان هجومبرده و دست به چپاول زدند. نادر شاه به علّت علاقه زياد به افزايش قدرت نيروي دريايي، گيلان را مورد توجه جدي قرار داد.
گيلكها در پيروزي انقلاب مشروطه نيز سهي عمده داشتند و آنان در سال ۱۲۸۷ ه.ق پس از دو روز پيكارعليه قزاقان محّمد عليشاه، تهران را فتح كردند. نقش مردم گيلان در نهضت مشروطه و جنبش ميرزا كوچك خانجنگلي از نمونههاي درخشان تاريخ اين خطه است.
استان گيلان از نظر فرهنگي نيز يكي از مناطق ويژه ايران است كه مجموعهاي از سنن ديرين و باستاني راپديد آورده است. زبان مردم گيلان نيز تحت تأثير تنوع قومي، گويشهاي گوناگون دارد كه مهّمترين آنها گيلكي، تالشي و ديلمي است.
فراورده های کشاورزی استان گیلان
نام دارترین فراوردههای کشاورزی این استان برنج و چای و زیتون می باشند.