ایذه

ايذه 

 

 شهرستان‌ ايذه‌ در 1082 كيلومتري‌ تهران‌ واقع‌ شده‌ است‌. آب‌ و هواي‌ آن‌ در زمستان‌ها سرد و در تابستان‌ها معتدل‌ است‌. اين‌ سرزمين‌ در روزگار باستان‌ و در دوران‌ تمدن‌ عيلامي‌ يكي‌ از نواحي‌ آباد و از مراكز تمدن‌ قديم‌بوده‌ است‌، به طوری که از سنگ نوشته های اطرافشهر ایذه کنونی بر می آید در ایام عظمت عیلام اهمیتی به سزا داشته است.مرکز انزان یا انشان قدیمی نیز در این شهر بوده است. در زمان سلوکیان، یونانیان آبادی هایی در آن ساختند. در زمان ساسانیان نیز شهر ایذه قدیمی بر پا بوده است.

این شهر در قرن های نخستین اسلام نیز آباد بوده است. ایذه از مهمترین شهر های ولایت خوزستان بود که حاکم آن تقریباً مستقل بوده است.

کلمه ایذه در زمان اتابکان لر کمتر به کار می رفت و جای آن مالمیر(مال امیر) استعمال می شده است. کلمه ایذه در قرن های اخیر به کلی فراموش شده بود ولی در دوره پهلوی مجدداً به نام این شهر اطلاق شد.

 

آثار مهم طبیعی، تاریخی و فرهنگی شهرستان ایذه:

  • قلعه تل در تلی ایذه که به زمان عیلامیان مربوط است.

  • نقوش برجسته و کتیبه هایی در کناره شمال شرقی کوه هایی که جلگه مالمیر به آن ها محدود می شود به خط عیلامی دیده می شود که اکثر آنها به نام پادشاهی موسوم به" هانی" پسر " تاهی هی" می باشد.

  • نقش های کوباد ایذه

  • غار یا اشکف سلمان در 3 کیلومتری جنوب غربی شهر ایذه کنونی که در انتهای دره ای واقع شده و شامل کتیبه ای به زبان عیلامی و چند نقش برجسته مربوط به یکی از پادشاهان وقت به نام هانی و افراد خانواده اش در آن دیده می شود. غار اشکفت سلیمان محل بسیار با صفایی است و چشمه آب شیرین و گوارایی دارد و از جمله آثارطبیعی و باستانی  به شمار می رود.

  • کول فره در انتهای دشت ایذه قرار دارد. نقوش کتیبه و حجاری های بدیعی از صورت های زن، مرد، شاه، فرمانروا، اسرا و جانورانی مانند گاو، گاومیش و گوسفند در حالت نیایش و احترام و حمل هدایا و تقدس رب ال نوع یا امیر دیده می شوند.

  • گورستان باستانی شمی در روستای شمی مربوط به دوره ساسانی

  • آثار قلعه گژدیمک ایذه

  • مجسمه سوسن و آثار سوسن و شمی ایذه مربوط به دوره پارتها

  • تنگ ناشلیل ایذه

  • آثار شالو و شیوند ایذه

  • قلعه های دهدز ایذه و بقعه امام زاده شهوار ایذه.

برگرفته از کتاب راهنمای ایرانگردی، نوشته حسن زنده دل

 

‎ +۹۸-۲۱-۸۸۰۱۵۱۸۳